Eef zoekt het uit - ook voor zichzelf #4

Samen zitten we aan een bakkie koffie bij onsmam thuis en staren een beetje voor ons uit, terwijl enorme sneeuwvlokken uit de lucht vallen. Zowel onspap als Dennis zijn al uren druk bezig om de grote bergen sneeuw aan de kant te schuiven, zodat we nog enigszins ergens kunnen lopen. En wij, onsmam en ik, zitten daar. Gewoon. Een beetje voor ons uit te staren.

‘Lekker hè..’ zeggen we allebei. Ja, dit is fijn. En een paar jaar geleden had ik dit absoluut niet zo kunnen voelen.

Ik zou er juist heel onrustig van worden. Ik zou me irriteren aan alle beperkingen die de enorme sneeuwval met zich meebrengt. Dat ik geen auto kan rijden. Dat ik niet alle dingen kan doen die ik had willen doen. Ik zou vinden dat ik dan maar iets anders moest verzinnen om mezelf nuttig te maken.

En nu? Nu beweeg ik mee.

Misschien komt het wel door de plek waar we nu wonen. Waar ik elke dag naar buiten kijk en de boodschap en het ritme van de natuur duidelijk zie en voel. Nu is het een wit toneel. Alsof alles even is stilgezet. Geen haast, geen moeten. Alleen rust. Stilte. Niks. En precies daarin zit alles. Daarin zit rust.

Dus ik zit daar. Rustig, met een bakkie koffie, samen met onsmam. Gewoon te zitten. En weet je? In de winterperiode is dat ook precies waar het om draait. Terugtrekken. Coconnen. Rusten.

Nooit eerder was ik me zo bewust van het leven met de seizoenen. Het leven met de cyclus van de natuur heeft me zoveel gebracht. Het maakt dat ik heel bewust kan voelen hoe de energie in de omgeving en in de natuur is, en wat dat met mijn binnenwereld doet.

En ik voel het overduidelijk: ik wil even niks. Gewoon onder een dekentje. Lezen bij het knisperende vuur van de kachel.

Dit weer, van de afgelopen week, dwong ons als het ware om te vertragen. Auto’s reden zachter, we bleven massaal meer binnen, mensen liepen met hun fiets aan de hand. De wereld was even in slow motion. En precies dáár zit de kracht van de winter in verscholen.

Het is geen tijd van stilvallen, niks doen of nutteloos bezig zijn. Rusten zorgt er juist voor dat je jezelf de kans geeft om bij te komen van het harde werk. Om je bewust te worden van wat je nodig hebt om goed voor jezelf te zorgen. Rusten is misschien wel het meest waardevolle bezit dat we hebben.

Wij als mensen zijn niet gemaakt om constant ‘aan’ te staan, maar juist om pieken af te wisselen met momenten van bezinning en verstilling.

Dus.. ik ben de sneeuwvlokjes dankbaar. Dat ze zo massaal naar beneden kwamen vallen. Dat ze iedereen de ruimte en de kans boden om even stil te vallen en te vertragen.

En nu ga ik met mijn kopje thee nog een paar dagen langer genieten van deze diepe winter. Want straks, als de zonnestralen weer terugkomen, is het tijd om te bloeien. Nu.. nu is het de tijd van rust.

En daar mogen we zuinig op zijn. Ook jij. Eer de rust in jezelf.